Parę osób mnie pytało o relację z koncertu Korn w Krakowie więc….
Mam czas to trochę napiszę, chociaż paradoksalnie najmniej będzie o samym zespole i muzyce. Dlaczego? Najlepiej napiszę od razu, że to mój piąty koncert a nie wiem jaka była jakość dźwięku, bo stałem pod sceną, więc jedyne co tak naprawdę słyszałem to huk i bas.
W kwestii zespołu, to jak zwykle stałem tam gdzie gra Brian Head Welch, co sprawia, że miałem taką a nie inną perspektywę.
Dla mnie najważniejsze jest to, że Brian mnie dostrzegł, wskazał na mnie i pokazał „OK”. Nie mam żadnej kostki, nie było spotkania, zdjęcia itp.
Reszta zespołu z mojego punktu widzenia, bawiła się na scenie co najmniej tak dobrze jak Brian i chociaż dało się odczuć, że są zmęczeni, to są jednak w wyjątkowo dobrej formie.
Podobało mi się to, że w przeciwieństwie do poprzednich koncertów Korn, na których byłem, na scenie nie było tysiąca kabli, niepotrzebnych konstrukcji technicznych i wszystkiego innego, co by zasłaniało zespół. Chłopaki mieli pustą przestrzeń do dyspozycji i jedynie Ray miał podest do perkusji. Reszta to ekranu otaczające Korn z każdej strony, na których wyświetlano dopasowane do muzyki wizualizacje. Na szczególną uwagę zasługuje górny, ruchomy ekran. Co prawda spod sceny nie widać było jego pełni możliwości, zakładam jednak że z trybun jego robota musiała robić ogromne wrażenie. Podobnie jak wystrzelone konfetti z wyrzutni pod sceną, w barwach naszej flagi.
Tyle o zespole, dźwięku i wizji…..
Przejdę do tego, jak ten koncert wyglądał z mojej perspektywy.
Najpierw bilety…umówiliśmy się ze znajomymi z Płocka, że będziemy „polować” jak ruszy przedsprzedaż, by zdążyć kupić zanim cała gawiedź się rzuci i dodatkowo najlepsze wykoszą internetowe boty. Takie czasy niestety, ale udało się i akurat na warcie był Płock, więc bilet miałem od razu, od razu też przelałem ze niego hajs ale….dowiedziałem się, że musimy wejść razem, bo nie da się takiego biletu komuś wysłać, zescreenować itp. Musisz być u wejścia z aplikacją, gdzie kod kreskowy nie dość że jest cały czas zasłaniany ruszającą się przesuwką, to jeszcze musisz ten sam kod klikać palcem, bo ma on kilka wersji zależnych od tego, w którym momencie dotkniesz.
Moim zdaniem jest to chore, bo nie mogę sobie powiesić w honorowym miejscu kolejnego papierowego biletu na pamiątkę.
Oczywiście rozumiem techniki kombinowania przez młodzież, wtórny rynek sprzedaży i zawyżanie cen przez tzw. koników. No ale jednak, wszystkie organizacje koncertowe rok w rok robią konsumentowi coraz bardziej pod górkę. Odnoszę wrażenie, że organizatorzy koncertów działają coraz bardziej podobnie do RTV-AGD, czyli – kupiłeś, to masz i spierdalaj. Potem zanim wybrzmią jakiekolwiek dźwięki spod sceny, napotykasz na tor przeszkód, który co rusz zaskakuje Cię pomysłowością i wiesz że następnym razem trzeba modyfikować „rynsztunek” a i tak finalnie, przed wejściem będzie jakieś zaskoczenie. Dlatego też nie przypinałem do spodni łańcucha bo wiedziałem, że prawdopodobnie się z nim pożegnam. Pozostały glany i to co mieści się w kieszeniach.
Jednak nie tylko….Kiedy byłem na ostatnim koncercie w Warszawie pod barierką umierałem z pragnienia, nie mogłem wyjść do bufetu po nawodnienie, bo pod scenę a już tym bardziej pod barierkę fizycznie nie dał bym rady wrócić. Już wtedy wiedziałem jedno – cokolwiek by się nie działo, muszę mieć bukłak z wodą. Walić powerbank, elektroniczną fajkę czy olejek do niej. Woda musi być – obowiązkowo i bezdyskusyjnie! Pół roku temu kupiłem profesjonalny, przyznam, że dość drogi bukłak, który testowany był na spacerach w lesie, zainstalowany w plecaku. Dał radę ale…zaledwie 2 dni przed koncertem dostałem bukłak w formie plecaka (dziękua za ten prezent!). Tani, z wiadomo jakiego serwisu internetowego, ale wygodniejszy bo już sam w sobie jest plecakiem i weszło do niego prawie 3 litry Muszynianki. Sam byłem zdziwiony jak w przed wyjściem z hotelu w łazience napełniałem go wodą. Myślę, że weszły by całe 2 butle 1,5 litra, ale trochę się bałem, że jak przesadzę to coś pęknie, albo pojawi się nieszczelność.
I teraz najlepsze! Byłem „trzepany” 2 czy 3 razy i stewardzi go zauważyli ale bez problemu z nim wszedłem na teren Tauron Areny. Co prawda wyglądałem trochę jakbym miał u szyi rurkę do tracheotomii, ale najważniejsze że mój „sztuczny garb” dał mi nawodnienie na cały czas obecności na płycie. A jak wróciłem do hotelu to jeszcze wylałem z niego dobre 200ml.
Gdy Korn zaczął grać a tłum parł do przodu niczym taran, ścisk był nie do wytrzymania. A jednak nic się z bukłakiem nie stało. I to był najlepszy moment, bo nie każdy wie ale ochrona przed barierkami nalewała wodę do małych kubków i dawała tym, co błagali o to jakby od tego zależało ich życie. To były dokładnie te same momenty co w Warszawie, gdzie dałbym każde pieniądze za łyk wody. A tymczasem gdy dziesiątki rąk walczyło o mały kubek wody, ja pociągałem z rurki, patrząc na zazdrosne oczy ludzi dookoła, którzy bardziej skupili się na tym by nie zgubić telefonu, którym właśnie nadawali na żywo to, co działo się na scenie.
W tym całym ścisku nie było lekko a ja miałem na głowie kilka zadań, które sprawiały, że mniej mogłem skupić się na samym koncercie.
Po pierwsze pozycja! Przyznaję, że poniekąd nie byłem mentalnie przygotowany na to jak bardzo tłum będzie napierał. Gdy ludzka masa zaczęła zapierać, rozdzieliła mnie ze znajomymi z Płocka, którzy wycofali się stamtąd, a ja popłynąłem do przodu, co zresztą delikatnie miałem w planach. I finalnie byłem kilkadziesiąt centymetrów bliżej barierki, niż znajomi, którzy wcześniej mnie zawołali bym spróbował się do nich przebić. Ludzka masa napierała nie tylko od tyłu. Targało nami z lewa i z prawa, aż przypomniały mi się Ursynalia gdzie uczestniczyłem w największym młynie w życiu przed Kornem na…Jelonku.
Kiedy już miałem pod stopami przestrzeń to już nie odpuściłem. Glany niczym kotwice trwały na stanowisku, tworząc solidną podstawę, dociśniętą 115 kg mojej masy. To sprawiało, że kto miał modne obecnie buty sportowe, zderzył się boleśnie ze skórą, blachą i nieustępliwą masą. A uwierzcie mi, trochę tego było. Nie pozwoliłem jedynie na to by ktoś zrobił sobie z moich butów podest.
Po drugie – lewa ręka. O portfel w prawej kieszeni się nie bałem, bo przytwierdzony był do spodni na karabińczyk a w dodatku w środku miałem tylko niewielką ilość gotówki, dowód tożsamości i kostki do gitary. Klucz od hotelu tkwił w wąskiej głębokiej kieszonce bojówek, więc nie było możliwości by ktoś go wyciągnął. Za to w lewej kieszeni miałem telefon i fajkę, a gdy by ktoś się na to pokusił, to z defensywy przeszedł bym na ofensywę. A to zdanie już zdradza, że sam osobiście nie napierałem, nie podkręcałem tego całego młyna, tylko dałem się nieść a jak mi pasowało to zajmowałem pozycję i ją utrzymywałem. Wracając jednak do ręki, to właśnie ją miałem cały czas na tej kieszeni, pilnując mojego telefonu i fajki a łokciem tamowałem każdego, kto chciał się wcisnąć. A sporo takich prób czułem, jednak każda z nich zakończyła się fiaskiem, frustracją i niestety furią.
Po trzecie – prawa ręka. Tą machałem, opierałem się o gościa z przodu, bo szczęśliwie stał przede mną koleś dość pokaźnych rozmiarów, który oczywiście był niższy ode mnie, toteż miałem dobry widok i podparcie. Tą dłonią też używałem rurki do nawadniania i wycierałem spocone czoło frotką. Stara dobra frotka, którą w trakcie koncertu przełożyłem z lewej na prawą rękę, doskonale dała radę. Dobrze, że tego nie zakazują wnosić.
Po czwarte – tama! Dawno nie byłem na koncercie, mój pik, który jakoś naturalnie wygasił się po pandemii nauczył mnie jak zachowywać się na koncertach. Nie przypuszczałem jednak, że będę musiał te patenty wykorzystać na tym koncercie. Jak jeszcze staliśmy ok 10 metrów od sceny, było kilka przypadków, że niektórzy chcieli się przebić przez nas bliżej barierek. A my mamy zasadę, nie ważne jak stoimy, to nie ma przepuszczania. I o ile naiwni robili przejście, to jeśli chodzi o mnie, to….zarówno na supportach jak i na samym Korn, każdy kto chciał się przecisnąć przede mnie, musiał w ułamek sekundy zorientować się, że właśnie trudne mu się wylosowało. Niezależnie czy duży czy mały, chłopak czy dziewczyna. Prawie przyssany glanami do podłogi, z rękoma opartymi o biodra, co powoduje że łokcie są na boki a jednocześnie te same łokcie czasem są na wysokości ramion innych, sprawiają, że nie ma przejścia. Taką tamę stosowałem często w przeszłości. Jedyna modyfikacja to rozłożone ręce na szeroko. Tak robiłem jak np. na mocnym koncercie miałem przed sobą np., rodzica z dzieckiem przed sobą. Za mną młyn a przede mną w miarę bezpiecznie.
No ale niestety…..Jeśli dotarłeś do tego momentu tej nazwijmy to relacji, to zapnij pasy, bo teraz dochodzimy do najważniejszych i jednocześnie najsmutniejszych wniosków.
Nikt CI tego nie powie, a jeśli nie byłeś tego wieczoru pod sceną, to nawet byś nie wiedział.
To co się działo w okolicach barierek to najdelikatniej mówiąc było zezwierzęcenie! I podkreślam, że to naprawdę najdelikatniej powiedziane. Czasy się zmieniają, ludzie też i pewne kwestie są tego efektem. Jak patrzę na to co dzieje się na koncertach KORN od mojego pierwszego na Ursynaliach w 2011 roku, to mogę mieć swoje zdanie, że obecnie zmieniło się wiele na gorsze.
Zacznę od tego co zauważyłem zanim jeszcze Korn wyszedł na scenę. Przed wyjściem na koncert najpierw się zdrzemnąłem w hotelu, potem prysznic, ubieranie „rynsztunku” i….dezodorant w sztyfcie pod pachy w obfitej ilości, na to jeszcze jeden w sprayu zarówno pod pachy jak i przede wszystkim na tułów. Mordochlap czyli perfumy adidasa na twarz i szyję i dopiero do wyjścia. Gdybym tego nie zrobił, czułbym się bardzo niekomfortowo. Tymczasem jeszcze jak wszyscy stali, czuć było nie tylko wyziewy alkoholu od młodych ludzi wokół. Najgorszy był smród potu. Ja z racji wzrostu czułem go jeszcze mocniej, bo te opary unosiły się i trafiały wprost w moje nozdrza.
Doszło do tego, że i ja i znajomi z Płocka sprawdzaliśmy, czy to z kultury czy by się upewnić, czy to nie od nas.
No ale nie, my świeży i pachnący, to znaczy, że śmierdzi tak od ludzi dookoła. A smutniejszy wniosek jest taki, że najbardziej waliło od….młodych lasek, co na twarzach tona tapety w stylu japońskiej mangi lub na modłę Ewy Demarczyk. Tutaj tapeta, makijaż, koronkowe staniki, czasem gorsety i dziary na ramionach i rękach, które wyglądają jakby były niedokończonymi projektami, albo po prostu chujowo to wyszło….A stoisz wśród nich i czujesz odór potu, który co najgorsze, masz wrażenie że jest kontynuacją nie mycia się przez kilka dni.
Gdy pod sceną ścisk był jak w puszcze śledzi surstromming, pomyślałem, że nie wiem co gorsze, ten zakis spod pach, czy aromat tej słynnej puszki? Jeśli młodzi ludzie uważają to za normalne i myślę, że tego nie czuć, to ja się cieszę, że na co dzień unikam tłumów. Bo tak moi drodzy to czuć, a jak się jest w takim tłumie, to mamy niestety pierdoloną kumulację. Tak więc pokolenie z i alpha w realnym życiu gdzie sytuacja was organicznie (dosłownie i w przenośni) weryfikuje, wystawiacie sobie bardzo cuchnącą laurkę.
Kolejna sprawa, by stanąć trochę w obronie rodaków. Większość smrodu miała jednak wschodnie pochodzenie. Niestety, ale to, że oni są wszędzie to już chcąc nie chcąc codzienność. O ile na System Of A Down w stolicy słyszałem wiele języków z całego świata, tak tutaj dużą część wypowiedzi słyszałem w języku pisanym grażdanką. Najciekawsze było to, że na dwóch pierwszych zespołach obok mnie stał chłopak z dziewczyną, reprezentujący ten język. Najpierw dosłownie „wstrzelili” się obok (dalej nie doszli bo trafili na tamę), a potem jak zwierzęta, machali tym co mieli i darli się jakby ktoś obdzierał ich ze skóry. A tak byli „znieczuleni” wesołymi środkami, że….by nie dostać rykoszetem od obracających się rąk kolesia, wystawiłem szeroko łokieć, na który ten cały czas się nadziewał. Moje zdziwienie, że chociaż przyjmował na miękkie pod żebra, na co sam się zresztą pchał, chyba tego nie czuł, bo było zero reakcji.
Gdy tłum ruszył jak Korn zaczął grać to dopiero się zaczęło. Wrzaski, krzyki, łokcie, kolana, wszystko poszło w ruch. Zastanawiałem się czy jestem na koncercie czy na przymusowej wysyłce na Sybir, gdzie tłum ucieka do ściany by nie być wybranym w selekcji…
Jak ścisk osiągnął swoje apogeum, to aż uniosłem brwi ze zdziwienia, bo ja walczyłem o to co napisałem powyżej. Tymczasem mimo ścisku i prawie dosłownie walki o życie, wielu trzymało w górze telefony, gdzie na ekranach, które były na wysokości mojego wzroku, widziałem transmisje na żywo na social media. Śmiałem się bo obiektywy łapały wszystko tylko nie zespół, a dodatkowo mimo systemów stabilizacji, obraz się trząsł i drgał. No – pomyślałem sobie – takie są teraz priorytety. Byłem więcej niż pewien, że jak ja wyciągnę moją motorolę, to istnieje wysokie ryzyko, że wypadnie mi z ręki, a jak spadnie to mogę się z nią pożegnać, bo będzie stratowana. W dodatku nawet jeśli, to zdjęcia czy filmy wyjdą po prostu chujowo. Dlatego oprócz płachty z napisem Korn, jeszcze jak było spokojnie, nie robiłem zdjęć, bo było to fizycznie prawie niemożliwe.
A teraz o miziołku….Na początku ludzkiej fali, gdy tłum poniósł mnie na „trzeci rząd” przed barierkę, przed sobą miałem wiele niskich, drobnych ludzi. Wśród nich parka takich mikrutów a chłopak to wyglądał jak wyjęty z Tolkiena. Dosłownie dać mu czapeczkę i mógłby bez charakteryzacji grać w hobbicie. I ten miziołek nagle do mnie z mordą bym nie napierał. A ja do niego, cytuję „ty głupi chuju, powinieneś mi dziękować, bo tłum napiera z tyłu a ja wam robię tamę by was nie zagniotło”. On oczywiście dalej się darł w moim kierunku, więc skwitowałem tylko „a spierdalaj” i…już tak nie uważałem by podjąć próbę dania im paru centymetrów na tlen….Chwilę później już tej parki tam nie było a przede mną był ten szeroki gość z którego zrobiłem sobie oparcie.
W dalszych etapach ochrona wyciągała mdlejące laski spod barierek, które darły się, zionęły nienawiścią i zastanawiały się, dlaczego właśnie znalazły się w ludzkim imadle. Jeszcze kiedyś, dwa koncerty Korn temu, to jeszcze w myślach się nad takimi litowałem. Teraz….pilnowałem tylko by moje dredy były z przodu, bo jak któryś był z tyłu to czułem że czasem któryś jest pociągnięty, gdy traf między ludzi w młynie.
Tu muszę się zatrzymać i pokazać przykłady z przeszłości.
Pierwszy to z koncertu Korn a raczej po jego końcu. Pewna niska laska, którą znam ale nie będę ryzykował pozwu cywilnego, po koncercie, kulejąc szła „połamana” mówiąc „wykończą mnie te koncerty”.
Drugi przykład to pewna osoba, która mimo swoich ułomności jeździ na koncerty a potem zawodzi, że to a to ją po nich napierdala….
Obydwa te przykłady, tak jak i te wszystkie łatwo łamliwe osoby, kruchej postury pod sceną, łączy jedno – Po chuj jedziesz na koncert, gdzie pogo i wynikający z niego młyn, będą jak walec a do tego wiadomo, że pod barierką będzie rzeźnia? Po co stoisz kilka godzin przed otwarciem bram, potem pilnujesz barierki jak niepodległości, by finalnie walczyć o tlen i mdleć, że zbierają was chłopaki z ochrony podając wodę i tlen?
Ja mam lęk wysokości i przestrzeni, więc nie chodzę na „ścianki” i nie wspinam się w górach. Idąc na koncert doskonale wiem, że może być „grubo”, więc ubieram glany, frotkę do potu, bojówki a czasami sportowy pas biodrowy. I nie ważne ile mam wzrostu, po prostu wiem, że chcę wrócić do domu czy hotelu w jednym kawałku. A tak się składa, że jak wróciłem do hotelu, to obejrzałem się w lustrze, to oprócz siniaków na plecach od baniek, które zrobił mi kilka dni temu masażysta, nie miałem ani jednego siniaka! Jedyne co świadczyło o tym, że był młyn to kurz na glanach.
Więc sorry, ale jak tłum mnie niesie i sam walczę o dobrą pozycję, to piski, wyzwiska i wrzaski małych lasek i innych miziołków nie robią na mnie wrażenia. Nie podoba się to wypierdalać na koniec sali. To takie proste.
I pamiętaj jedna z drugą – ja też zapłaciłem za bilet i czy to Korn czy Metallica czy System Of A Down, skoro mam dowód wstępu, to mogę być tam tak samo jak ty. A to, że właśnie gniecie ci trzewia, to już nie do mnie pretensje. Także od tego koncertu możecie zapomnieć o tamie. Tą zastosuję tylko jak przy barierce będzie ktoś naprawdę młody, wręcz dziecko. Resztę walić tak samo jak te wasze smartfony co zasłaniały widok na Briana, który stał mniej niż 10 metrów ode mnie.
A teraz coś co mnie rozłożyło na łopatki po wyjściu. Hotel specjalnie wynająłem trochę dalej od Areny. Wiedziałem że po koncercie będzie w około masa ludzi. Wyszedłem i plan był taki by wejść w jakąś mniej obleganą uliczkę. Dopiero tam uruchomić apkę Ubera albo Bolta, która staje się wtedy grą zręcznościową.
Przechodzę przez pierwsze przejście dla pieszych i widzę stojące taksówki. Byłem pewien, że to wszystko to już zamówione kursy. No ale, czubek języka za przewodnika. Podchodzę do taksówki z Polakiem w środku i pytam, czy wolne. A gość, że tak oczywiście, można, zapraszam. Wsiadam i mówię adres, po czym ruszamy. I czego dowiaduje się od taksówkarza? Te wszystkie taksówki, to auta, które przyjechały bo poszła fama, że kończy się duży koncert i ….liczą na kurs. Czyli te wszystkie taksówki które widziałem były wolne! Do wyboru, do koloru!
Mało tego, po 2 minutach bardzo sympatyczny kierowca mówi mi, że mam szczęście bo wyświetliło mu teraz, że właśnie zaczęła się intensywna strefa, a ja wsiadłem jak jeszcze było na zielono. Pokazuje mi ekran i widzę że jest fioletowo. Wytłumaczył, że system widzi zapotrzebowanie, czyli że ja wsiadłem zanim większość włączyła aplikacje Ubera i Bolta.
Pomyślałem sobie, że ja pierdolę, kiedyś złapać taksówkę po koncercie to byłby cud. Jednak dobrze, że zetki są tak ograniczone. Zresztą zanim zaczął się Korn, widziałem jak co poniektórzy sprawdzali o której mają pociąg powrotny….bez komentarza.
Wróciłem do hotelu, prysznic i przyznam, że trochę zesztywniały ale nie obolały, poszedłem spać snem sprawiedliwego.
Rano zszedłem na śniadanie i zobaczyłem tam trochę skacowanych po wczoraj. Naleśniki, parówki, jajka i kawka. A potem na do samochodu i do domu. Jeszcze tankowanie i spokojnie te prawie 400km na jednym zbiorniku.
Niech żałują Ci, co nie zdecydowali się jechać z powrotem na BlaBlaCar. Ci co jechali ze mną w kierunku Krakowa mieli fajną wycieczkę, a koleżka Kuba to wręcz zasnął, co dla mnie jest największym komplementem jako kierowcy.
Jak następnym razem Korn zawita do Polski, to jeśli nie będzie biletów Meet & Greet to wybiorę lożę albo po prostu trybuny. W końcu usłyszę jakie jest nagłośnienie, będę mógł sobie siedzieć, pić i jeść i najważniejsze – nie będę musiał wdychać tego smrodu.
Żeby nie było, nie wszyscy śmierdzieli, zakładam że wielu pachniało lepiej ode mnie, no ale smród się wyróżniał i współczuję każdemu, kto musiał wdychać to samo co ja. Natomiast wiem też, że kto czyta to a był tam pod sceną, doskonale mnie zrozumie.
Ja jak zwykle wyszedłem po koncercie na swoje. Możliwe, że to doświadczenie to dla mnie znak, że może po 40 daję radę pod sceną i to zaskakująco dobrze, ale może wygodniej mieć miejsce siedzące.
Tak wiem, pewnie nie tego się spodziewaliście, kiedy pisaliście do mnie „jak wrażenia po koncercie?”, ale ja po prostu jestem szczery. A dzięki temu co tam się działo, moje zdanie na temat ludzi, których najczęściej widzę w socjal mediach a teraz miałem okazję widzieć na żywo, nie dość, że się nie zmienia to tylko umacnia.
Fajnie było spotkać znajomych, których najczęściej widzę na koncertach Korn. Podobno wielu nie poznałem. Powtarzam jednak – wybaczcie, człowiek widział tylu ludzi czy to na koncertach, czy w necie i ma prawo nie kojarzyć. Ja wiem, że wy macie łatwiej bo ciężko mnie nie poznać, chociażby po fryzurze, ale z mojej strony już tak jest, że mogę nie kojarzyć. Więc to nie jest ignorancja, tylko pojemność pamięci twarzy.
Na koniec podkreślę kwestię bukłaka z wodą. Trzymałem ten patent w tajemnicy do tego koncertu, ale teraz sprzedaję go za darmo. Idziesz pod scenę – zabierz wodę!


Zostaw Komentarz