Scancelowany. Felieton

Tak i nie dość, że się tym nie przejmuję, to twierdzę, że bardzo dobrze, że tak się stało.

Zacznę jednak od początku. Kto czyta moje eseje, felietony, recenzje i inne wpisy wszelkiej maści i kremów, doskonale zdaje sobie sprawę, że jestem bezkompromisowy. Jedni uważają to za wadę, inni za cechę, ja osobiście za zaletę.

Na przestrzeni lat, a teraz można już liczyć dekad, nomenklatura moich zachowań zmienia się tylko pod kątem ewolucji następującej na bazie nabytych doświadczeń. Nie sprawia to jednak, że się uginam przed nachalnością nowoczesnego świata, czy w jakikolwiek sposób ulega. Wręcz przeciwnie. Im większe naciski do mnie docierają, tym bardziej pokazuję środkowy palec i umacniam się w moich przekonaniach.

Obecnie sytuacja stała się dość specyficzna i jednocześnie odkrywcza. Nie jednokrotnie pisałem, że świat a raczej poziom umysłu społeczeństwa pikuje ruchem jednostajnie przyspieszonym w dół i pędzi wprost do całkowitego zatracenia. A kto wie, może już roztrzaskało się o dno i z zebranych części zbudowało platformę by drenować muliste dno aż do skały macierzystej.

Gdy obserwuję zachowania ludzkie w internecie i nie tylko, spostrzegam, że moim największym priorytetem jest jak najskuteczniej unikać kontaktu z przedstawicielami wynaturzonej charakterystyki i nie dopuścić by ktokolwiek z nich miał na mnie choćby najmniejszy wpływ.

Toteż staram się aby codzienna rutyna była zbiorem nawyków, które skutecznie mi to zapewnią.

To właśnie dlatego odruchowo blokuję całe masy tłuszczy w mediach społecznościowych. I celowo nie piszę tutaj słowa Facebook, bo teraz platform jest więcej i hasło „media społecznościowe”, które w telewizji stosuje się by nie mówić słowa „Facebook”, faktycznie tyczą się całości portali w tej kategorii.

Tresowanie algorytmów to nie jest łatwa sprawa, bo chociaż pokazuję im czego nie chcę oglądać, co zgłaszam i co blokuję, powinno uczyć, że chcę czegoś innego, mądrzejszego i przydatnego, to moje zabiegi działają na krótką chwilę. Potem znów zjebane reklamy, posty jakichś desperatek i desperatów, którzy absolutnie nic sobą nie reprezentują, ale swoimi treściami chcą nakazać mi jak mam żyć. I znowu blokady, zgłoszenia i odświeżanie.

Mozolnie ale skutecznie odcinam się od bezmózgowia, głupoty i wykastrowanych instynktów. Jak się jednak okazuje, ma to swoją cenę. A ceną za komfort wchodzenia w media społecznościowe bez ryzyka bezpośredniego ataku głupotą, jest ciche skancelowanie.

Już od dłuższego czasu zauważyłem, że cokolwiek nie wrzucę do sieci, odbija się to głuchą ciszą. Z początku myślałem, że to efekt godzin w których wrzucam zdjęcia z moich eksploracji, bo zazwyczaj to albo godziny nocne albo wczesne poranne. Wynika to z faktu, że po weekendzie wracam do pracy i dopiero na pierwszej dłuższej pauzie, gdy już się wyśpię, najem i mam naprawdę czas dla siebie, siadam do kompa, zrzucam zdjęcia z karty, segreguję i publikuję.

Kiedyś, ok może nie było przesadnie wiele reakcji, ale ledwo coś dodałem, to mój zegarek już wibrował, wyświetlając powiadomienia o lajkach. Od dłuższego czasu nic…..

I gdyby tylko na tej obserwacji się zakończyło, to była by to jedynie poszlaka, jednak….Coraz częściej dociera do mnie organiczna informacja zwrotna od moich znajomych, że im się po prostu nie wyświetlam.

Gdy wchodzą na media społecznościowe, to widzą wszystko, tylko nie moje wpisy ze zdjęciami, na które nie raz z niecierpliwością czekają. A kiedyś, to wręcz ich to zalewało, że czasem nawet mieli tego dość. A to jest już najbardziej dobitny dowód na to, że algorytm właśnie zaczął pokazywać mi „fucka”.

Co ja na to? A ja na to, że mi w to graj. Algorytm bowiem nie wie tego, że inteligencja jednak chwali i…kto chce to wchodzi ręcznie na mój profil i ogląda to co wrzucę. Potąza tym zamiast suchych lajków, ja organicznie odbieram słowa, że znowu zajebiste zdjęcia i zajebiste miejsca.

W dodatku wiem też, że w internetowej przestrzeni występuje za dużo zmiennych, by ten stan był wieczny i kiedyś stanie się tak, że algorytm tak się zapędzi w kozi róg, zjadając swój własny ogon, że jakimś trafem moje wpisy wystrzelą ze swoją popularnością tak, że aż będę żałował takiej oglądalności.

Bo na pewno nie zmieni się to, że nadal będę blokował, zgłaszał i piętnował głupotę, debilizm, promowanie wszystkiego co płytkie, nic nie wnoszące a jednocześnie chcące wywrzeć na mnie jakikolwiek wpływ. A kto wie, może wręcz zwiększę intensywność tych zabiegów, bo już do szczętu wkurwia mnie to, że co wchodzę w neta, to pierwsze co mi wyskakuje, to wpisy gloryfikujące straż miejską i policję, za ich heroizm, szczególnie po służbie.

Kto wie, może któregoś dnia po prostu profilaktycznie zablokuję wszystkie komendy i jednostki, chociaż to mało da, bo coraz częściej takie wpisy stosują lokalne portale. Te co prawda też koszę bez litości, ale serio i jedni i drudzy wyrastają mi jak grzyby po deszczu. Jednak nie ma zmiłuj i żniwa trwają.

Może wynika to z tego, że jestem spod znaku Byka i mam w sobie tę cierpliwą upartość, która w dochodzeniu do celu, potrafi przejść długą drogę by na koniec wyszło na moje. Może dlatego, że mój typ osobowości to Manifestor, który nienawidzi gdy mu się patrzy na ręce gdy coś robi lub wykazuje zachowania obronno-atakujące, gdy sugeruje mi się co mam robić i jak żyć. A może dlatego, że po prostu doświadczenie życiowe, nabyte do tej pory, nakazuje mi stosować pełen wokabularz zachowań, po to by utrzymać stan wewnętrznego spokoju.

I to jest najważniejsze. To chwilowe scancelowanie pokazuje mi, że nic się nie zmienia od dekad. Bowiem odkąd powstał mój blog, który po latach zamienił się w stronę, wychodzę z założenia, że treść obroni się sama. I faktycznie broni się, bo jeśli chodzi o to co tworzę, czy to robiąc zdjęcia, czy pisząc, czy nawet grając na gitarze, doskonale wiem co robię i mam tego pełną świadomość.

W dodatku taki stan rzeczy pokazuje, że moja walka o normalność działa, skoro algorytm pokazuje mi, że będzie dobrze, jeśli przestanę. A to działa na mnie jak najlepszy motywator, by nie dość, że będę to robił dalej, to jeszcze zintensyfikuję swoje działania.

Bo ten sam algorytm ustawił mnie teraz na pozycji, w której dzięki temu, że odbierają mnie tylko Ci którzy chcą, to w dodatku odsiewa niepotrzebne wyświetlenia tym, którzy mają tą wynaturzoną skłonność do hejtu. A wiadomo, że czego oczy nie widzą, tego dupie nie żal.

Sam czerpię ogromną satysfakcję, gdy przeglądam moje zdjęcia z aparatu i smartfona, pieczołowicie dodając je do ramki, na której potem w weekendy mi się wyświetlają. Dzięki temu wiem, że to ja tam byłem, ja to zobaczyłem i ja to uwieczniłem w kadrze. Radość tym większa, że pokazuje mi to, że nie wszystko musi być w sieci, bo tu mam tych zdjęć znacznie więcej. W dodatku, przekonuję się, że dlaczego zdjęcia mają być tylko w mediach społecznościowych.

O wiele większa jest radość gdy widzi się je prywatnie, czy to właśnie w elektronicznej ramce, czy (jeśli najdzie mnie taka ochota) na wielkim ekranie telewizora. Ok może to nie to samo co trzymanie w dłoni wywołanego na papierze zdjęcia, ale i tak jest to odbiór bardzo indywidualny.

To jak słuchanie muzyki z płyty winylowej czy kompaktowej w domowym zaciszu, na dobrym sprzęcie, naprzeciw streamingu w miejscu publicznym. Bo wniosek jest taki, że każdy negatywny manewr, wymierzony w moją stronę, potrafię przekuć w coś pozytywnego.

Oczywiście nie przestanę publikować zdjęć z moich eksploracji, przemyśleń czy czegokolwiek innego na co będę miał ochotę. To wszystko pozostanie bez zmian a kto wie, może nadejdzie taki czas, że nagle tzw. społeczność, lub zarządzający mediami społecznościowymi zrozumieją, że tępe, płytkie i pozbawione logiki treści są już na tyle nie modne, że zaczną szukać „normalności” i wtedy zmieniając target, trafią prosto na mnie.

Wiadomym jest, że nie piszę tego wszystkiego przypadkowo. Gdybym nie był więcej niż pewien, że tak się stanie, nawet nie zaczynałbym tematu. Ja to przewiduję już dziś, z satysfakcją i dumą, bowiem to nie jest pierwszy raz kiedy taka sytuacja ma miejsce. A za każdym razem gdy suma zdarzeń sprawia, że moje treści nabierają organicznego wystrzału, to po jego największej erupcji, kiedy wszystko już gaśnie i stygnie, zostają ze mną nie tylko stali odbiorcy, ale także nowi, którzy są bardzo mile zaskoczeni tym co właśnie odkryli.

Ta pewność jest ogromna, poza jednym wyjątkiem. wejdzie niedługo ustawa, która na tyle cenzuruje internet, że nagle z dnia na dzień można zamknąć każdą stronę i jeszcze dowalić sowitą karę. Ostatnio się w nią porządnie „wgryzłem” i wiem, że jeśli rządzący będą chcieli, to nawet nie potrzebują mieć dowodów, że treści przez kogoś wygłaszane naruszają ich zasady. Po prostu chcą kogoś usunąć – robią to i już.

Co ja na to? A no….Polska była zmazana z mapy świata trzy razy, a jednak za każdym razem się odradzała. Więc jeśli dojdzie do tego, że rykoszetem stanę się ofiarą tej ustawy, to poczuję się jak wiezień polityczny pod zaborem. A wtedy wystarczy poczekać aż sytuacja się ustabilizuje i wrócić. Wszakże platformy blogowej onetu, a co za tym idzie mojego pierwszego bloga nie ma już 8 lat a ja nadal jestem. Więc o moją działalność, chociażby na podstawie tego faktu, jestem spokojny.

Jeśli doceniasz moją twórczość, możesz postawić mi kawę! Dzięki temu będę miał więcej energii do tworzenia nowych treści.